POPÓW Jewgienij Anatoljewicz, ur. 51 1946 Krasnojarsk, prozaik i dramaturg. W 1968 ukończył Instytut Geologii w Moskwie, pracował na Syberii. Publikuje od 1962. W latach 60. pisał małe utwory, głównie o ludziach przeżywających niepowodzenia i usiłujących na Syberii odnaleźć swoje miejsce w życiu. W końcu lat 70. uczestniczył w wydawaniu almanachu "Metropol". Po krytycznej kampanii wokół almanachu w 1979 utwory P. przestały się ukazywać w ZSRR, pisarz publikował na Zachodzie. W okresie pieriestrojki zaczęto wydawać jego utwory satyryczne, nawiązujące do tradycji N. Gogola i A. Czechowa, do efektu "śmiechu przez łzy", czego przykładem jest ironiczno-liryczna powieść Zdu lubwi niewierołomnoj (1989, Oczekuję miłości niewiarołomnej). Bohaterami utworów P. są bądź to ludzie wyobcowani z narzuconej ideologii, często nie posiadający żadnych ideałów, jak w opowiadaniach Doma pusto (1987, W domu pusto) i Kok sjeli pielucha (1987, Jak zjedzono koguta), opowieści Tiotia Musia i diadia Lowa (1979, opubl. 1988, Ciocia Musia i wujek Lowa), bądź to wrażliwi intelektualiści, którzy nie mogą się pogodzić z paradoksami otaczającego ich życia, jak w opow. Swietfyj put' (1987, Jasna droga) i Tołstaja szkura (1989, Gruba skóra). P. parodiuje schematy propagandowe i literackie, zwłaszcza idylliczne wyobrażenia
o tzw. prostym człowieku, jak w opowiadaniu Elektronnyj bajan (1987, Harmonia elektryczna) czy w powieści Pńekrasnost' żyzni (1990, Prześliczność życia), oraz często eksploatowane obrazy i sytuacje fabularne, jak w sztuce Awtowokzal (1988, Dworzec autobusowy). W.Su.
